Isildu zaigu eguna, larre ondoan asuna, zuen gomuta saminagoa bihotz gureko kutunak. Eperra garitzan kanta, ehizako zakurrak zaunka, teilatu gorriari dario negar eta odol tanta...
Hamarkada osoa joan zaigu horrela, laukote. Zigor, Urko, Ekain, Patxi. Badira zornatu ez arren bizitzan sekula sendatzen ez diren zauriak eta, denborak aurrera eginagatik ere, negarra eta odola isurtzen dutenak. Eta zuen faltaren zauria horrelakoa da. Urterik urte, tantarik tanta, zuek utzitako zulora ohitzen joan gara ezinbestean, benetan sekula ohitu gabe. Eguna joan eguna etorri, bizi izan ditugun poz eta minek zuekin akordatzearen alaitasun eta atsekabea ekarri izan digute sarri.
http://www.gara.net/paperezkoa/20100808/214414/eu/
